MESAZH I ATIT TË SHENJTË
BENEDIKTI XVI
PËR DITËN XXV BOTËRORE TË RINISË (28 MARS 2010)

“Mësues i mirë, çka duhet të bëj
për të fituar jetën e pasosur?” (Mk 10,17) 

Të dashur miq, 

këtë vit është njëzet e pesë vjetori i themelimit të Ditës Botërore të Rinisë, nga i Nderuari Gjon Pali II si takim i përvitshëm i të rinjve besimtarë të botës mbarë. Qe kjo një nismë profetike që ka dhënë fryte të bollshme duke bërë të mundur që brezat e rinj të krishterë të takoheshin me njëri-tjetrin, të viheshin në dëgjim të Fjalës së Hyjit, të zbulonin bukurinë e Kishës dhe të jetonin përvoja të forta besimi që shumë vetë i kanë çuar në dhurimin e plotë ndaj Krishtit.
Kjo Ditë XXV është një etapë drejt Takimit të ardhshëm Botëror të të rinjve që do të mbahet në Madrid në 2011, ku shpresoj se do jeni të shumtë për ta jetuar këtë ngjarje hiri.
Për t’u përgatitur për këtë kremtim, do të doja t’ju propozoja disa reflektime mbi temën e këtij viti: “Mësues i mirë, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?” (Mk 10,17), marrë nga pjesa ungjillore e takimit të Jezusit me të riun e pasur; një temë të cilën e ka trajtuar në vitin 1985 Papa Gjon Pali II në një Letër shumë të bukur që për herë të parë u drejtohej të rinjve.

1. Jezusi takon një të ri

“Në atë kohë, kur Jezusi doli në rrugë – tregon Ungjilli i Shën Markut -, një njeri u lëshua vrap, ra në gjunjë para tij dhe e pyeti: ‘Mësues i mirë, çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?’.
Jezusi iu përgjigj: ‘Pse më thua ‘i mirë’? Askush s’është i mirë përveç një Hyji të vetëm! Urdhërimet i di: Mos vrit! Mos the kurorën! Mos vidh! Mos dëshmo rrejshëm! Mos bëj kurrfarë padrejtësie! Ndero babën tënd e nënën!’. Ai u përgjigj: ‘Mësues, të gjitha këto i kam zbatuar që prej rinisë sime’. Atëherë Jezusi e shikoi ëmbël, e deshi dhe i tha: ‘Të mungon edhe një gjë: shko, shit çka ke, ndajua skamnorëve e do të kesh thesar në qiell; atëherë kthehu e eja pas meje!’. Djaloshi u prish kur e dëgjoi këtë fjalë, dhe, i trishtuar, u largua, sepse kishte prona të shumta (Mk 10, 17-22).
Ky tregim shpreh shumë saktë vëmendjen e madhe të Jezusit për të rinjtë, për ju, për pritshmëritë tuaja, shpresat tuaja, dhe tregon sa e madhe është dëshira e tij për t’ju takuar personalisht dhe për të çelur një dialog me secilin prej jush. Në fakt, Krishti e ndal ecjen e tij për t’iu përgjigjur pyetjes së bashkëfolësit të tij, duke shfaqur gatishmëri të plotë kundrejt të riut që lëviz i shtyrë nga një dëshirë e zjarrtë për të folur me “Mësuesin e mirë”, për të mësuar nga Ai si të përshkojë rrugën e jetës. Me këtë fragment ungjillor, Paraardhësi im donte të nxiste secilin prej jush që “të zhvillojë bashkëbisedimin e vet me Krishtin – një bashkëbisedim që ka rëndësi themelore dhe thelbësore për një të ri” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 2).

2. Jezusi e pa dhe e deshi 

Në tregimin ungjillor, Shën Marku nënvizon se si “Jezusi e shikoi ëmbël dhe e deshi” (khs Mk 10,21). Në shikimin e Zotit është zemra e këtij takimi shumë të veçantë dhe e gjithë përvojës së krishterë. Në fakt, krishtërimi nuk është kryesisht një moral, por përvoja e Jezu Krishtit, që na do personalisht, të rinj e të moshuar, të varfër a të pasur; na do edhe kur i kthejmë kurrizin.
Duke komentuar skenën, Papa Gjon Pali II shtonte, duke iu drejtuar ju të rinjve: “Ju uroj të jetoni një shikim të tillë! Ju uroj të jetoni të vërtetën që ai, Krishti, ju shikon me dashuri!” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 7). Një dashuri e shfaqur në kryq në mënyrë kaq të plotë e tërësore, që e bën Shën Palin të shkruajë me habi: “Më deshi dhe e flijoi vetveten për mua” (Gal 2,20). “Vetëdija se Ati na ka dashur gjithnjë tek i Biri, që Krishti e do secilin gjithnjë – shkruan edhe më Papa Gjon Pali II -, bëhet një pikë e fortë mbështetjeje për mbarë ekzistencën tonë njerëzore (Letër drejtuar të rinjve, nr. 7), dhe na bën të mundur që të kapërcejmë të gjitha provat: zbulimin e mëkateve tona, vuajtjen, zemërlëshimin.
Në këtë dashuri gjendet burimi i gjithë jetës së krishterë dhe arsyeja themelore e ungjillizimit: nëse e kemi takuar vërtet Jezusin, nuk mund të mos e dëshmojmë tek ata që nuk e kanë ndeshur ende shikimin e tij!

3. Zbulimi i planit të jetës

Tek i riu i Ungjillit, mund të shquajmë një situatë shumë të ngjashme me atë të secilit prej jush. Edhe ju jeni të pasur me cilësi, me energji, me ëndrra, me shpresa: burime që i zotëroni me bollëk! Vetë mosha juaj është një pasuri e madhe jo vetëm për ju, por edhe për të tjerët, për Kishën dhe për botën.
I riu i pasur e pyet Jezusin: “Çfarë duhet të bëj?”. Stina e jetës në të cilën ndodheni është koha e zbulimit: të dhuratave që Hyji ju ka dhënë dhe e përgjegjësive tuaja. Është edhe koha e zgjedhjeve themelore për të ndërtuar planin tuaj të jetës. Pra është çasti që të pyesni veten mbi kuptimin e mirëfilltë të ekzistencës dhe të thoni: “A jam i kënaqur me jetën time? A mos vallë mungon ndonjë gjë?”.
Ashtu si i riu i Ungjillit, mbase jetoni edhe ju situata paqëndrueshmërie, turbullimi apo vuajtjeje, që ju çojnë të aspironi për një jetë jo mediokre dhe të pyesni veten: në çfarë konsiston një jetë e arrirë? Çfarë duhet të bëj? Cili mund të jetë plani im i jetës? “Çfarë duhet të bëj që jeta ime të ketë vlerë të plotë dhe kuptim të plotë?” (Ibid., nr. 3).
Mos kini frikë të përballeni me këto pyetje! Nuk janë pyetje që ju vënë përposhtë, përkundrazi, shprehin aspiratat e mëdha që janë në zemrën tuaj. Për këtë duhen dëgjuar. Ato presin përgjigje jo sipërfaqësore, por në gjendje që të kënaqin pritshmëritë tuaja të mirëfillta të jetës dhe të lumturisë. 
Për të zbuluar planin e jetës që mund t’ju bëjë plotësisht të lumtur, vihuni në dëgjim të Hyjit që ka një plan dashurie për secilin prej jush. Me besim, pyeteni: Zot, cili është plani yt si Krijues dhe Atë për jetën time? Cili është vullneti yt? Unë dëshiroj ta përmbush atë”. Jini të sigurt se ai do ju përgjigjet. Mos kini frikë nga përgjigjja e tij! “Hyji është më i madh se zemra jonë dhe njeh gjithçka” (1Gjn 3,20)!

4. Eja pas meje!

Jezusi e fton të riun e pasur që të shkojë përtej plotësimit të aspiratave dhe të planeve të tij vetjake, i thotë atij: “Eja pas meje!”. Thirrja e krishterë lind nga një propozim dashurie që bën Zoti dhe mund të realizohet vetëm falë një përgjigje dashurie: “Jezusi i fton dishepujt e tij ta dhurojnë plotësisht jetën e tyre, pa llogari dhe leverdi njerëzore, me një besim pa rezerva tek Hyji. Shenjtërit e pranojnë këtë ftesë kërkuese, dhe përvujtërisht vihen në ndjekje të Krishtit të kryqëzuar dhe të ringjallur. Përsosmëria e tyre, në logjikën e besimit që ndonjëherë është e pakuptueshme njerëzisht, qëndron në faktin që nuk vendosin më vetveten në qendër, por zgjedhin që të shkojnë kundër rrymës duke jetuar sipas Ungjillit” (Benedikti XVI, Homelia me rastin e Shenjtërimeve: L’Osservatore Romano, 12-13 tetor 2009, f. 6).
Sipas shembullit të shumë dishepujve të Krishtit, edhe ju, të dashur miq, pranojeni me gëzim ftesën për ta ndjekur, për të jetuar në mënyrë intensive dhe me fryte në këtë botë. Në fakt, me Pagëzimin, ai thërret secilin për ta ndjekur me vepra konkrete, për ta dashur mbi gjithçka dhe për t’i shërbyer tek vëllezërit. I riu i pasur, fatkeqësisht, nuk e pranoi ftesën e Jezusit dhe shkoi i trishtuar. Nuk e gjeti guximin të shkëputej nga të mirat materiale për të gjetur të mirën më të madhe që i propozon Jezusi.  
Trishtimi i të riut të pasur të Ungjillit është i njëjti që lind në zemrën e secilit kur nuk kemi guximin të ndjekim Krishtin, të bëjmë zgjedhjen e duhur. Por nuk është asnjëherë tepër vonë për t’iu përgjigjur!
Jezusi nuk lodhet kurrë së drejtuari shikimin e tij të dashurisë dhe së thirruri për të qenë dishepuj të tij, por Ai disave u propozon një zgjedhje më rrënjësore. Në këtë Vit Meshtarak do të doja t’ju ftoja ju të rinj që të jeni të vëmendshëm nëse Zoti ju fton për një dhurim më të madh, në udhën e Meshtarisë shërbestare, dhe të jeni të gatshëm që ta pranoni me bujari dhe entuziazëm këtë shenjë të përzgjedhjes së posaçme, duke ndërmarrë me një prift, me një drejtues shpirtëror udhën e nevojshme të shoshitjes. Dhe më pas, mos kini frikë, të dashur të rinj e të dashura të reja, nëse Zoti ju thërret në jetën rregulltare, murgjërore, misionare apo të përkushtimit të posaçëm: Ai di t’i dhurojë një gëzim të thellë atij që i përgjigjet me guxim!
Përveç kësaj, i ftoj ata që ndiejnë thirrjen ndaj martesës që ta pranojnë me besim, të angazhohen që të vendosin baza të shëndosha për të jetuar një dashuri të madhe, besnike dhe të çelur ndaj dhuratës së jetës, që është pasuri dhe hir për shoqërinë dhe për Kishën.

5. Të orientuar kah jeta e pasosur

“Çka duhet të bëj për të fituar jetën e pasosur?”. Kjo pyetje e të riut të Ungjillit duket larg shqetësimeve të shumë të rinjve bashkëkohës, pasi, siç vërente Paraardhësi im, “a nuk jemi ne brezi të cilit bota dhe përparimi kohor ia mbushin plotësisht horizontin e ekzistencës?” (Letër drejtuar të rinjve, nr. 5). Por pyetja mbi “jetën e pasosur” del në pah në çaste të veçanta të dhimbshme të ekzistencës, kur pësojmë humbjen e një njeriu të afërt apo kur jetojmë përvojën e mossuksesit.
Por çfarë është “jeta e pasosur”, së cilës i referohet i riu i pasur? Na e tregon Jezusi, kur me shikimin kah dishepujt e vet, pohon: “Prapë do të vij t’ju shoh e zemra juaj do të galdojë dhe askush s’do t’jua marrë gëzimin tuaj” (Gjn 16,22). Janë fjalë që tregojnë një propozim që të ngre peshë, për një lumturi të pafund, për gëzimin e mbushjes me dashurinë hyjnore për amshim. 
Pyetja mbi të ardhmen vendimtare që e pret secilin prej nesh i jep kuptim të plotë ekzistencës, pasi e orienton planin e jetës kah horizonte jo të kufizuara e kalimtare, por të gjera e të thella, që të shpien ta duash botën, që vetë Hyji aq shumë e do, t’i kushtohesh zhvillimit të saj, por gjithmonë me lirinë dhe gëzimin që lindin nga feja dhe nga shpresa. Janë horizonte që na ndihmojnë të mos i absolutizojmë realitetet tokësore, duke ndier se Hyji na përgatit një perspektivë më të madhe dhe të përsërisim me Shën Agustinin: “Dëshirojmë së bashku atdheun qiellor, presim atdheun qiellor, le të ndihemi shtegtarë këtu poshtë” (Koment Ungjillit të Shën Gjonit, Homelia 35, 9). Duke e ngulitur shikimin tek jeta e pasosur, i Lumturi Pier Giorgio Frassati, i vdekur në v. 1925, në moshën njëzet e katër vjeçare, thoshte: “Dua të jetoj dhe jo të gjalloj!” dhe mbi fotografinë e një ngjitjeje në mal, që ia pati dërguar një miku, shkruante: “Drejt lartësisë”, duke nënkuptuar përsosmërinë e krishterë, por edhe jetën e pasosur.
Të dashur të rinj, ju bëj thirrje të mos e harroni këtë perspektivë në planin tuaj të jetës: jemi të thirrur për përjetësinë. Hyji na ka krijuar për të qëndruar me Të përgjithmonë. Kjo do ju ndihmojë që t’i jepni një kuptim të plotë zgjedhjeve tuaja dhe t’i jepni një cilësi ekzistencës suaj.

6. Urdhërimet, rruga e dashurisë së mirëfilltë

Jezusi i kujton të riut të pasur dhjetë urdhërimet, si kusht i nevojshëm për “të marrë si trashëgimi jetën e pasosur”. Ato janë pika referimi thelbësore për të jetuar në dashuri, për të dalluar qartë të mirën nga e keqja dhe për të ndërtuar një projekt për jetën të fortë e të qëndrueshëm. Edhe juve, Jezusi ju pyet nëse i njihni urdhërimet, nëse përpiqeni ta ndërtoni ndërgjegjen tuaj sipas ligjit hyjnor dhe nëse i zbatoni ato.
Sigurisht, bëhet fjalë për pyetje kundër rrymës në lidhje me mendësinë e sotme, që propozon një liri të çliruar nga vlerat, rregullat, normat objektive dhe na fton të refuzojmë çdo kufi ndaj dëshirave të çastit. Por ky lloj propozimi në vend se të çojë në lirinë e vërtetë, e çon njeriun të bëhet skllav i vetvetes, i dëshirave të tij të çastit, i idhujve si pushteti, paraja, kënaqësia e pafre dhe joshjet e botës, duke e bërë të paaftë për të ndjekur thirrjen e tij të lindur për dashurinë.
Hyji na i jep urdhërimet sepse do të na edukojë për lirinë e vërtetë, sepse do të ndërtojë me ne një Mbretëri dashurie, drejtësie dhe paqeje. T’i dëgjojmë dhe t’i vëmë në jetë nuk do të thotë të tjetërsohemi, por të gjejmë rrugën e lirisë dhe të dashurisë së mirëfilltë, sepse urdhërimet nuk e kufizojnë lirinë por të tregojnë se si mund ta gjesh. Jezusi në fillim të dialogut me të riun e pasur, kujton se ligji i dhënë nga Hyji është i mirë, sepse “Hyji është i mirë”.

7. Kemi nevojë për ju

Kush e jeton sot rininë e gjen veten të përballur me shumë probleme që janë pasojë e papunësisë, e mungesës së pikave të sigurta të referimit dhe perspektivave konkrete për të ardhmen. Ndonjëherë mund të ndiheni të pafuqishëm përballë krizave dhe rravgimeve të sotme. 
Megjithë vështirësitë, mos e lini veten t’ju lëshojë zemra dhe mos hiqni dorë nga ëndrrat tuaja! Ushqeni në zemrat tuaja dëshira të mëdha të vëllazërisë, të drejtësisë e të paqes. E ardhmja është në duart e atij që di të gjejë arsye të forta për jetën dhe shpresën. Nëse do të doni e ardhmja është në duart tuaja, sepse dhuratat dhe pasuritë që Zoti ka vendosur në zemrën e secilit prej jush, të mbrujtura nga takimi me Krishtin, mund t’i sjellin shpresën e vërtetë botës! Është besimi në dashurinë e tij që, duke ju bërë të fortë dhe bujarë, do ju japë guximin për të përballuar me qetësi rrugën e jetës dhe për të marrë përgjegjësi familjare e profesionale. Angazhohuni për ta ndërtuar të ardhmen tuaj përmes ecjeve serioze të formimit personal dhe të studimit, për t’i shërbyer në mënyrë kompetente dhe bujare të mirës së përbashkët.
Në Letrën time enciklike të kohëve të fundit mbi zhvillimin njerëzor tërësor, Caritas in veritate, kam listuar disa nga sfidat e mëdha të kohës së sotme, që janë urgjente dhe thelbësore për jetën e kësaj bote: përdorimi i burimeve të tokës dhe respektimi i ekologjisë, ndarja e drejtë e të mirave dhe kontrolli i mekanizmave financiarë, solidariteti me Vendet e varfra në gjirin e familjes njerëzore, lufta kundër urisë në botë, promovimi i dinjitetit të punës së njeriut, shërbimi ndaj kulturës së jetës, ndërtimi i paqes mes popujve, dialogu ndërfetar, përdorimi i mirë i mjeteve të komunikimit shoqëror.   
Janë sfida të cilave jeni të thirrur t’u përgjigjeni për të ndërtuar një botë më të drejtë e vëllazërore. Janë sfida që kërkojnë një plan për jetën kërkues dhe apasionues, ku të vini gjithë pasurinë tuaj sipas planit që Hyji ka për secilin prej jush. Nuk bëhet fjalë për të kryer gjeste heroike apo të jashtëzakonshme, por për të vepruar duke përdorur secili talentet e veta dhe mundësitë e veta, duke u angazhuar që të përparoni në mënyrë të qëndrueshme në besim dhe në dashuri.  
Në këtë Vit Meshtarak, ju ftoj të njihni jetën e shenjtërve, në veçanti atë të shenjtërve meshtarë. Do të shihni se Hyji i ka udhëhequr dhe se kanë gjetur rrugën e tyre ditë pas dite, pikërisht në besim, në shpresë dhe në dashuri. Krishti e thërret secilin prej nesh të angazhohet me Të dhe të marrë përgjegjësitë e veta për të ndërtuar qytetërimin e dashurisë. Nëse do të ndiqni Fjalën e tij, edhe rruga juaj do të ndriçohet dhe do ju çojë në vendmbërritje të larta, që i japin gëzim dhe kuptim të plotë jetës.
Virgjëra Mari, Nëna e Kishës, ju shoqëroftë me mbrojtjen e saj. Ju siguroj se do ju kujtoj në lutje dhe me shumë dashuri ju bekoj. 

Nga Vatikani, 22 shkurt 2010
BENEDICTUS PP. XVI 

(Përktheu: Irene Margariti)